Hoofdmenu

Bekende Parken

De wereldfietsers in Tanzania

"Jambo, Mama, abari safari" - dag mevrouw, hoe gaat de reis - riepen de mensen in Tanzania me altijd vrolijk toe. "Mesuri, mesuri" - goed - riep ik dan lachend terug, want hoe kon het ook anders dan goed gaan in een mooi land met aardige mensen en ... we zaten weer op asfalt.

Als een grijs lint singerde de weg zich door een weelderig groen landschap. Opeens was de weg voor ons helemaal groen. "Benen omhoog" riep Henny die voor mij fietste "een zwerm sprinkhanen!" Het knapte en knerpte onder de banden, maar er was geen ontwijken aan, een groen tapijt van wel honderd of meer meter lang.

Grote borden langs de weg: "Pas op, overstekende olifanten" Ruim 50 km moesten we dwars door het Mikumi wild reservaat. Fietsen in wildparken was nergens toegestaan, maar hier waren geen hekken, dus niemand hield ons tegen. "Vorig jaar is er een auto met inzittenden platgetrapt" had men ons gewaarschuwd, maar we hadden al zoveel wild gezien, we voelden ons vertrouwd ermee. Zoals gewoonlijk zochten we een schaduwrijk plekje om te rusten. Eerst natuurlijk gekeken of er geen leeuwen lagen, geen olifantpad net langs voerde, geen slang in de boom hing en stampend erop af om eventuele slangen te verjagen. Na de thee en broodpauze trokken we verder, moesten al gauw weer stoppen: Olifanten op de weg.

Wat nu? Enkele grote met een kleintje, ze zagen ons en bleven besluiteloos met de slurf staan zwaaien. Langzaam liepen we in hun richting, onderwijl uitkijkend naar een duiker in de weg waar we in geval van nood in konden schieten. Naarmate wij dichterbij kwamen, begonnen ze achteruit te lopen, de berm weer in. Het laatste stuk fietsten we snel voorbij, de olifanten, flapperend met de oren liepen het grasland in. Verderop stond een groot eksemplaar achter een bosje, we hadden hem niet gezien en reden op geen 3 meter afstand voorbij. Verrast of geschrokken begon de olifant met zijn oren te klapperen en deed een paar stappen terug. Het was duidelijk, olifanten zijn bang voor fietsen. De tientallen andere die we voorbij fietsten waren niet zo spannend meer!


Klik de foto om naar de grote versie op de Wereldfietsers website te gaan!

Op hun overigens uitstekende website kan je lezen over decennia van wereldfietsen. Henny en Nelly Barelds hebben de wereld gezien, en dit op een niet-zo-alledaagse wijze.

Dit reisverhaal werd geplaatst met toestemming van Henny Barelds. Voor meer prachtige wereldfietsverhalen moet je zeker hun website eens bekijken!